Thuis met ons adoptiewonder

2009-03-27T06:18:00.000-07:00

Vorderingen in de procedure

Nu ons bobje bijna 3 jaar wordt zijn we in ons hoofd klaar voor een tweede kindje. We zaten begin deze week nogmaals bij de jeugdrechter, gezellig te keuvelen, om bevestigd te horen dat we opnieuw geschikt bevonden zijn om te adopteren.

We zetten er geen haast achter, wegens tegenvallende financiële omstandigheden. We verwachten in de komende maanden toch een ietwat stabieler inkomen te hebben zodat we een spaarplan in gang kunnen zetten. Ik hoop stiekem tegen volgend jaar ergens te kunnen gaan intaken. Dan is ons geschiktheidsvonnis nog 2 jaar geldig, met de mogelijkheid dat het nog een jaar verlengd wordt. Dat moet lukken.

Ondertussen gaat ons leven aan een sneltreintempo vooruit. De slapeloze nachten zijn voorbij sinds Bobje de geneugens kent van naar school gaan, een toestand waar hij gewoon voor in de wieg gelegd is.

Bobje doet het meer dan goed in alle domeinen. We mogen blij zijn ooit nog zo'n schat in ons gezin te kunnen ontvangen. Meer daarover dus hopelijk binnen zes tot twaalf maand.

2007-09-19T00:04:00.000-07:00

Bye Bye

2007-09-18T23:50:00.000-07:00

De goed-nieuws-show

Het is begonnen,

Het echte leven. Na een redelijk afmattende wachttijd tussen hét telefoontje en de afreis, 3 heerlijke weken in Addis Abeba, 4 maanden gezinnetjes spelen thuis ... is het echte leven nu eindelijk begonnen.

Sinds begin september speelt iedereen in ons gezin een nieuwe rol. Zelf ga ik terug fulltime werken. Gelukkig in een nieuwe job, hemels te combineren met ons gezin (vlakbij de deur, flexibele uren). Johan ervaart het leven eens van de andere kant en geniet van drie maanden ouderschapsverlof. Isaac speelt in de voormiddag met papa en gaat in de namiddag naar de crèche om het ook daar gewoon te worden.
De laatste twee dagen gaat hij zelfs hele dagen omdat Johan ziek is. én vandaag was het zonder tranen!!!

De routine begint langzaamaan terug te komen. En raar maar waar hadden we dit dagelijkse ritme echt wel nodig. Ik voel me beter in de combinatie mama-werk dan in de combinatie mamma-huisvrouw. Ik heb het gevoel dat ik weer een beetje tijd heb om mijn hersens te gebruiken en om even aan mezelf te denken. Isaac doet het ook goed in deze nieuwe regeling. Sinds een weekje begint hij nu echt de nachten door te slapen en dat doet meer dan deugd. 4 maanden slaapgebrek had ons namelijk bijna echt gebroken.

Ook op sociaal vlak neemt Isaac reuzestappen. Tot een maand geleden negeerde hij andere kinderen, behalve als ze uiteraard net dat speelgoedje vasthadden dat hij wou. Ondertussen is hij echt wel geïnteresseerd in de personen rondom hem en gaat hij de interactie aan.

Op lichamelijk vlak ... tja .... iedereen die Isaac onlangs gezien heeft weet dat hij er op afstevent van reusachtig groot te worden. Kleertjes die voorzien waren voor de winter zijn halsoverkop uit de pamperdozen bij elkaar gezocht toen t-shirts en broeken ineens gekrompen leken in de was.
Ook de eerste schoentjes bleken onmiddellijk een maatje 22 te zijn. Tegen dat hij 15 is kijkt hij neer op zijn ouders!

Buiten een snotvalling en wat dermatologische prutsen is onze zoon ook nog niet ziek geweest.

Eten doet hij nog steeds als de beste, vooral als hij gevoederd wordt. Zelf eten is voor die mensen die zich niet kunnen laten bedienen denkt onze zoon.

Er valt ontzettend veel te vertellen, maar de tijd ontbreekt. Bovendien denk ik er stilletjes aan om deze blog te doen stoppen. Iedereen die zelf aan het adopteren is, heeft voldoende info door de beschrijving van onze procedure. Mensen die ons kennen krijgen regelmatig zo wel een update. Medereizigers naar Ethiopië weten dat de heimwee en weemoed niet te beschrijven is.

Dus, dit zou wel eens de laatste post kunnen zijn. De blog blijft zeker online en je mag steeds een mailtje sturen als je meer wil weten over adoptie (uit Ethiopië) of adoptie na vruchtbaarheidsproblemen.

het ga ons goed....

2007-07-13T08:14:00.000-07:00

HET IS ZOVER

onze baby is een peuter geworden....
Sinds gisteren geen papjes meer. De mixer moeten we niet meer inpakken om op reis te gaan. Isaac eet alles in echte stukjes.
Hieronder geniet hij van de spaghetti van vanmiddag

2007-07-09T02:59:00.001-07:00

ZSAZSA

Voor de liefhebbers, Isaac in de zsazsa

2007-07-05T02:32:00.000-07:00

Live goes on

Het leven in huisje weltevree begint zijn routines te kennen. Johan is weer aan het werk, Marijke werkt als fulltime mama en Isaac gaat aan een razend tempo vooruit (letterlijk en figuurlijk, ik ben op zoek naar een kruipwedstrijd, dat wint hij gegarandeerd!)

Ondertussen tast hij ook de grenzen van zijn loopcircel af. Langs de zetel gaat goed, langs de kast ook, maar hoe komt hij van de zetel aan de kast???? Misschien moeten we onze meubels verzetten zodat hij heel de kamer rond kan stappen.

Deze week is hij voor de eerste keer naar Kind en Gezin geweest. Tegenover de laatste keer bij de huisart was hij 30gr bijgekomen en een centimerter gekrompen... oeps.
Afhankelijk van de bron zit hij dus perfect op de P50 curve of is hij iets dikker dan langer.
Hij heeft ook twee inentingen gehad en heeft daar zo goed als niet voor geweend. Toen ik nadien met de verpleegsgter stond te praten was het al allemaal over. Hij had immers een lange gang gezien en die MOET dan op sneltreintempo afgekropen worden. Ikke er achter met de twee banden van mijn draagdoek die als lange wimpels achter mij sleepten.
Ligt het aan mij of kom je met een kind regelmatig momenten tegen dat je zelf verschrikkellijk idioot doet?

Over dragen gesproken. Sinds onze kennismaking wordt Isaac vervoerd in de jippiedoek. Eerst op mama's buik, maar sinds anderhalve maand op de rug. Dat rugdragen is zo zalig dat ik op zoek ben gegaan naar andere manieren om op de rug te dragen. Sinds gisteren zijn Isaac en ik dan ook de trotste eigenaars van een zsazsa . We vinden het allebei de max! ik waarschijnlijk nog iets meer dan Isaac, want ik heb mijn handen vrij en voel bijna niet dat er iets op mijn rug hangt. Ik merk ook dat dit dragen de hechting zeker ten goede komt!

Isaac in de jippiedoek

Dat blauwe geval is de zsazsa, Isaac wil alweer vertrekken

Na onze megahoeveelheid foto's uit Ethiopië heb ik gisteren eens wat recente foto's gemaakt van ons wondertje en foto's van een paar weken geleden eens op de computer geplaatst

Isaac en zijn ethiopische "oma"
(die we in Addis leerde kennen en die op bezoek was in België)
Isaac zijn eerste verjaardag mét echte jongenspet, gekregen van zijn peter

Isaac in bad

Papa leert Isaac een nieuwe hobby: slapen

De eerste reunie met een paar van Isaac zijn Amba vriendjes

Isaac en zijn ethiopische vriend Matty

2007-06-07T02:13:00.001-07:00

ALLES KOMT GOED

Gniffelende vriendinnen ten spijt (ja, die hebben het allemaal meegemaakt vanaf dag 1 en werden er ook doorgesleept.....) lukt het ondertussen wonderwel om moeder te zijn. Uitgerust zijn na slechts 4 u slapen begint ondertussen wel te lukken, vooral omdat Isaac er tegenwoordig 5 tot 6u van maakt.

De voorbije weken waren gevuld door het grote zoeken. De periode die iedere nieuwe mama meemaakt. Alleen ligt er in ons kinderbedje geen baby die nog aan de borst getroost kan worden, maar 11 kilo serieus karakterke met stembanden die genoeg decibels kunnen voortbrengen opdat we deze zomer niets van de Gentse Feesten zullen horen tot bij ons.

Maar, vanaf het moment dat we alle goede raad en alle opmerkingen achter ons lieten en zelf gingen beslissen wat we zouden proberen als oplossing gaat alles een stuk beter. Wij en Isaac hebben ondertussen geleerd dat hij best alleen in slaap valt. Niet teveel wiegen, sussen, dragen, in slaap wandelen etc. Nee, gewoon Isaac in zijn bedje en slapen. Af en toe is hij het niet eens met deze werkwijze, maar al snel beseft hij dat zijn ouders hem weer liggen hebben en valt hij alsnog als een blok in slaap.

Voor de rest loopt zijn ontwikkeling op wieltjes. Motorisch gezien doet hij alles wat van een éénjarige verwacht kan worden. De eerste stapjes over de gehele lengte van de zetel zet hij alweer een paar dagen. Stapjes aan het handje lukken af en toe.

In Isaac zijn spelgedrag zien we ook verandering optreden. Tot kort was speelgoed enkel goed om mee op de grond/kast/ander speelgoed te slaan. Nu begint hij langzaamaan het speelgoed te onderzoeken. Begint hij uit te vissen wat je nog met al die dingen kan doen behalve er mee slaan. En sinds twee dagen heeft hij met zijn papa een lievelingsspel: politie en boef, maw elkaar al kruipend achterna zitten. Hilarisch vindt hij dat!

Op taalgebied krijgen we het gevoel dat hij af en toe wel weet waarover we het heben. Melkje, eten, slapen, bedje....
Vooral het NEE concept begint hij aardig door te hebben (en daar veegt hij leeftijdsgewijs zijn voeten aan, uiteraard). Op zijn naam reageert hij al sinds de eerste week dat we thuis zijn.

"ze" zeggen dat het zes weken duurt vooraleer je het gevoel krijgt dat alles een beetje op zijn plooi valt. Wij hebben nu vijf weken achter de rug en het begint er inderdaad naar uit te zien dat alles goed komt.

2007-05-25T02:46:00.000-07:00

ZZZZZZZLAAPPROBLEMEN THE SEQUEL

Ja, we hebben het weer even aangezien, maar de slaapproblemen zijn legio. Onze lieve zoon vervalt in twee extremen waarvan we er minstens 1 per nacht meemaken.
1. Of het inslapen is een absolute crisis die tot twee uur lang kan aanslepen
2. of meneer wordt midden in de nacht wakker en is klaar om aan de dag te beginnen

Zo was hij vannacht om vier uur KLAARWAKKER. Na alles geprobeerd te hebben om hem opnieuw te laten inslapen hebben we het tegen halfzes opgegeven en ben ik met hem naar beneden gegaan. Tegen zeven uur begon hij te geeuwen en te neuten en heb ik hem opnieuw in zijn bedje kunnen steken tot halftien. Nu valt dit nog mee, ik heb zelf ook van zeven tot tien terug geslapen en zal straks nog even de oogjes dichtdoen, maar ik kan me niet voorstellen dat dit mij tot een efficiënte werker gaat maken eens we terug aan het werk zijn.

Volgens ons heeft Isaac echt een tekort aan slaap. Overdag slaapt hij maximum nog een uurtje. En 's nachts soms niet meer dan 6 uur. Maar niet dat dit zijn energie op enige manier doet verminderen want hij kruipt nog steeds als een wervelwind door het huis, trekt zich overal aan op en begint zijwaartse stapjes te zetten. Je zou denken dat een kindje dat zoveel nieuwe dingen leert doodop zou zijn... niet dus.

Mama en papa hebben dus niet echt veel mogelijkheden om bij te slapen overdag, wat ons een beetje het uitzicht van levende zombies geeft.

Maar, we blijven optimistisch.... het zal wel overgaan.

2007-05-20T23:53:00.001-07:00

WEESHUISMANIEREN

Voor u zit een relatief wakkere mama. Sinds 2 nachten geleden hebben we ontdekt wat Isaac rustig in slaap doet vallen.
Voordien waren we aanhangers van "de routine". Wanneer Isaac rond 20u een eerste keer begon te geeuwen was het hop in bad. Lekker spelen, pyaamaatje aan, naar de kamer. Zijn flesje kreeg hij in de schommelstoel waarna er nog een verhaaltje of een liedje kwam. Nadien begon de eeuwige strijd om een schreeuwend kind in bed te krijgen.

De oplossing? Vergeet het lieve tafereel van mama met kind in de schommelstoel. Wanneer we uit de badkamer komen gaat Isaac onmiddellijk in bed, op zijn rug en mag hij zelf zijn fles drinken. Tegen dat de fles driekwart uit is en mama of papa ondertussen over zijn hoofdje is blijven wrijven gaan zijn oogjes dicht en begint hij langzamer te drinken en te ademen. Dat is het moment om de truc magique uit te voeren. Met twee handen onder het deken, een arm en een been vastnemen en zachtjes het kindje op zijn zij draaien. De oogjes blijven dicht en af en toe wordt er nog een slokje melk genomen. Dan nog twee minuten wachten en de handjes laten de fles melk los. Fles aan de kant en kindje slaapt. Wanneer we tien minuten later opnieuw gaan kijken is hij op zijn buik gedraaid en slaapt hij. Halfnegen, kwart voor negen en mama en papa hebben opnieuw een avond.

Deze fantastische methode heeft (uiteraard) ook een negatief punt. Sinds deze fantastische manier om in te slapen vind Isaac het nodig om dezelfde procedure te ondergaan om 24u, 02u en 04u. Daarna is het doorslapen tot 8u, 8u30

Uiteraard is deze manier van opstaan (want het duurt iedere keer maar een vijftal minuten) te verkiezen boven de anderhalf uur proberen om hysterisch kindje in slaap te krijgen tussen 3 en 5 uur.

We blijven deze methode dus nog even toepassen. Tegen het eind van de week wil ik proberen wanneer hij 's nachts wakker wordt, de fles te vervangen door een tut. Want hij drinkt nooit echt veel en we hebben het gevoel dat hij voornamelijk troost zoekt in het zuigen. Dus beginnen we opnieuw met tuttraining. Tot nu toe wou hij zijn tut niet echt. Oefening baart kunst zeker?

Het flesje in bed is een overblijfsel uit het weeshuis. Daar wist hij echter dat zijn fles in bed lag en ging hij ze waarchijnlijk 's nachts zelf zoeken.

Op naar opnieuw een geslaagde nacht!

2007-05-18T04:47:00.001-07:00

YOU WISH!

Tot zover de regelmaat waar ik zo enthousiast over sprak. Ga terug naar start, u ontvangt geen geld.
Isaac haat het gewoon om te gaan slapen. Hij is stikkapot maar schreeuwt de longen uit zijn lijf zodra hij neergelegd wordt. Leggen we hem te snel in bed (hij is nog niet moe genoeg) dan kruipt hij de hele tijd recht en begint hij zijn bedrand af te knagen. Leggen we hem te laat in bed (hij is doodvermoeid) dan krijst hij de provincie OOst Vlaanden bij elkaar en kunnen we hem bijna niet troosten.

We hebben al alle tips geprobeerd, maar mochten er nog zijn, laat maar komen.

Ook in zijn slapen tijdens de dag is alle regelmaat verdwenen. Dit heeft wel een aantal practische problemen tot gevolg. Slapen in een bed is al een ramp, slapen in een autostoel is dubbele ramp. Dus, wanneer we verder dan 10 minuten met de auto moeten, dan is het altijd bang afwachten of hij moe gaat worden of niet. Want thuis kan je nog even rondlopen en proberen sussen, in de auto niet. En het is allesbehalve aangenaam om op de autostrade te rijden en een krijsend, hysterisch kind op de achterbank te hebben. Op zo'n momenten voel ik me ook altijd zo opgesloten. Omdat ik niets kan doen om hem te helpen...

2007-05-15T02:30:00.000-07:00

BEETJE REGELMAAT

Er begint een heel klein beetje regelmaat in onze dagen te komen.
Onze Isaac wordt elke ochtend tussen 8 en 9 wakker, wat zijn ouders zeer op prijs stellen. Een eerste flesje bij ons in bed en dan aankleden. Isaac raakt snel aangekleed, maar zijn ouders lopen om 11u vaak nog in pyama rond.
Ontbijten doet onze zoon al als een grote jongen met zijn granenpap en een beetje vers geperst fruitsap soms. Hij vindt het fantastisch om uit een beker te leren drinken.

Tegen 11u doet hij nog een ochtendslaapje. Afhankelijk van de duur hiervan volgt er in de namiddag of de vroege vooravond nog een dut. Terwijl Isaac schaaptjes telt kan mama aan het huishouden beginnen. Groentenpap voorbereiden, opruimen, schoonmaken, flesjes bij elkaar zoeken en soms nog eens achter de computer gaan zitten.

De lunch gaat er tegenwoordig zonder problemen in. Potjes of zelfgemaakt, meneer maakt geen onderscheid meer. Dat was in het begin wel anders. Ik dacht netjes groentenpap te maken voor zijn leeftijd (dus reeds met een beetje textuur en brokjes), maar onze hoogheid weigert iets te eten dat niet platgepureerd is. Nu we dat doorhebben maakt de mixer overuren.

In de namiddag proberen we altijd even naar buiten te gaan. De buggy en autostoel waren de eerste dagen niet leuk. Isaac houdt er niet van om opgesloten te zitten. Maar ondertussen heeft hij de voordelen van deze uitstapjes (heel veel te zien en te leren) al door en lukt het om hem ingesnoerd te krijgen.

Afhankelijk van zijn eventuele namiddagdut krijgt hij in de vooravond nog een portie fruitpap. Momenteel is mango met banaan zijn favoriet. Hij laat ook goed weten als mama te zure appels of teveel appelsien gebruikt heeft (hilarische gezichten kan dat manneke trekken).

Op goede dagen begint onze jongste te geeuwen rond 20u. Dan volgt een badje (met Zwitsal goedenacht) en een laatste flesje met extra zware melk. Waarom deze campagne ter bevordering van een goede nachtrust? Omdat Isaac de eerste week hysterisch huilde toen hij moest slapen. Hij vecht nog steeds uit volle macht tegen de slaap, maar met bovenstaande hulpmiddelen en door bij hem te blijven tot hij inslaapt lukt het al beter. 2 keer op 3 zijn we binnen het halfuur weer beneden en slaapt hij als een roosje tot de volgende ochtend. De andere keren duurt het anderhalf tot twee uur en weten we dat hij zo onrustig ingeslapen is dat we garantie 's nachts nog eens een uur aan ons broek hebben.

De eerste dagen vond ik het ongelooflijk zwaar om continu voor een kind te zorgen. Maar, ondertussen gaat het me al wat beter af en geniet ik van de momenten dat ik even tijd voor mezelf heb. Johan en ik wisselen elkaar goed af wat betreft de taken in huis en zorgen dat we beide ook even kunnen rusten tijdens de dag.

2007-05-10T02:07:00.000-07:00

Djibouti (wat is dat?) straat

kruiden verkopen op de Mercato

De overdracht

Isaac en één van zijn verzorgsters

Marijke out of AFRICA

Isaac in bad in onze kamer in Addis

(in de wasteil van Workenech, onze huishoudster)

2007-05-08T02:07:00.000-07:00

TERUG

ja, we zijn terug geland in ons belgenlandje. Blij om thuis te zijn, maar met een grote dosis heimwee naar Ethiopië. Life is simpel in Africa....

Bij het thuiskomen hebben we naast ons grote geluk Isaac al een paar tegenslagen moeten verwerken. Een overlijden, werktroubles ....

We zijn heel hard bezig met ons aanpassen aan ons nieuwe leven, vandaar de radiostilte. Isaac slaapt goed, eens hij in slaap valt. Sinds gisteren echter lukt het eten niet meer zo goed. Mama is vandaag al 2 keer volledig ondergekotst. Ik probeer hem uit te leggen dat er andere manieren zijn om aan te geven dat hij zijn of mijn outfit niet goed vindt....

Ethiopië was in 1 woord FANTASTISCH! We hebben volop genoten, geleerd, ondervonden en nagedacht. Om in zo'n omstandigheden een kindje te mogen krijgen is niet iedereen gegund. Voor ons was het een ongelooflijke ervaring. Ik zou morgen zo meteen opnieuw vertrekken.

Al diegenen die op nieuws wachten en het hier niet zo snel gaan vinden mogen altijd een mailtje of een belleke plegen.

Ciao for now

2007-04-19T00:47:00.000-07:00

STILL ALIVE

na 5 dagen in ethiopie hebben we al het goede en al het al het slechte al meegemaakt.
- ethiopische gatvrijheid ten top met een echte koffieceremonie en niet het toeristische gedoe, injerra zoals het bij mehrab en melaku gegeten werd en niet op restaurant en een ethiopische sjaa/doek zodat ik niet teveel de ferenji/buitenlander zou zij
- mee naar een italiaans katholieke mis
- door kleine fantastische marktjes waar we anders nooit zouden terrechtkomem
- de mercato, de grootste markt van afrika

Maar ook

- er opgelegd door een vriendelijke ethiopier. gelukkig konden we ons afbieden oefenen en kwamen we er vanaf met 50 euro. iedereen had ons hiervoor verwittigdn en we gingen hier zeker niet intrappen....
- na de relatief lekkere kitfo toch gemerkt dat onze magen nog niet aan ethiopie gewend zijn. eergisterennacht hebben we op en boven het toilet doorgebracht.

vandaag doen we het rustig aan en tellen ze verder af naar volgende week woensdag wanneer we eindelijk isaac ontmoeten

2007-04-14T05:58:00.000-07:00

HET IS ZOVER!!!!

Johan ligt in bad te ontstressen, ik dweil zo meteen nog onze keuken.
En dan is het zover ... nog even met alle gewicht op onze rugzak leunen om hem dicht te krijgen en we kunnen vertrekken.

Addis, here we come!!

We gaan zeker proberen jullie via deze blog op de hoogte te houden van onze échte avonturen in adoptieland.

Ciao

2007-04-06T03:36:00.000-07:00

Hoe kunnen jullie ISAAC helpen om zich aan ons te hechten?

Het klinkt misschien wat raar - zeker voor de familie - maar het wordt sterk aangeraden om de eerste weken enige afstand van hem te houden. Hiermee wordt bedoeld dat je hem beter niet op de schoot neemt, knuffelt of overlaadt met cadeautjes, koekjes, snoepjes, ...! Ook eten geven en verversen zijn activiteiten waar je ons, verse mama en papa, niet mee mag helpen.

Bottom line is eigenlijk dat alle contact tijdens de gewenningsperiode op zijn nieuwe gezinnetje gericht moet zijn.

Met behulp van bovenstaande maatregelen zal hij worden geholpen om te wennen en zich te binden aan ons, als nieuwe ouders. Hij zal gaan beseffen: "Zij horen bij mij en ik hoor bij hen, alleen zij zijn mijn papa en mama." Hierdoor zal het hechtingsproces op gang worden gebracht.

Later kan hij dan oma's en opa's, tantes en nonkels en vrienden en vriendinnen (h)erkennen.

Overdreven, al die regels?

Wij kunnen ons heel goed voorstellen dat bovenstaand betoog op jullie misschien wat overdreven of geforceerd overkomt. Ook wij hadden het fijner gevonden wanneer hij direct jullie aandacht en genegenheid had mogen ontvangen.

Toch willen wij ons houden aan de zeer dringende adviezen die er zijn van de specialisten op adoptiegebied. Uiteraard willen wij gewoon het beste voor onze zoon, net zoals elke mama en papa.

Door ons vooral in de beginperiode zo goed mogelijk aan deze adviezen te houden, zal hij een vaste en veilige basis voor de toekomst kunnen opbouwen. Hoe lang deze beginperiode zal duren weten we nu nog niet. Het zal vooral afhangen van de ontwikkeling van Isaac Ayana.

Laat dit jullie alstublieft niet beletten om eens een kort bezoekje aan ons nieuwe gezin te brengen! Bel alleen even op voorhand, zodat we dit goed kunnen plannen.
Naast de initiële hechting moet Isaac immers ook leren dat zijn papa en mama een leuke familie en vriendenkring hebben (of een goed sociaal vangnet om het met de psychologen van het CAW te zeggen).

Tot binnenkort!

We danken jullie alvast voor jullie begrip!

2007-03-10T05:58:00.000-08:00

HET GAAT VOORUIT

Vandaag onze vliegtuigtickets gereserveerd. We vertrekken op 14 april 's avonds en komen aan in Addis op 15 april 's ochtends. Dan hebben we anderhalve week vooraleer de rest van de groep ons vervoegd.
Belangrijker voor familie, vrienden en meelezers is natuurlijk wanneer we terugkomen: 3 mei om 8u20 komen we aan in Zaventem.

Nu kunnen we echt beginnen aftellen!

Ondertussen begint ons huisje er uit te zien alsof er hier misschien wel eens een kindje zou kunnen komen wonen. Sinds vanmorgen staat de laatste aanwinst, een park, ook mooi te blinken.

2007-03-09T02:28:00.000-08:00

BEWEGENDE BEELDEN

Het blijft een ongelooflijk gevoel, de verbondenheid tussen verschillende adoptie-ouders. Al een hele tijd terug kwam er iemand op het idee om een mailgroepje te beginnen voor alle ouders die met Fiac adopteren uit Ethiopië. De voordelen van zo'n lijst zijn legio natuurlijk. Ten eerste kregen we een beetje een zicht op de wachtlijst, we leerden de mensen voor en na ons op de lijst kennen, hun voorkeuren voor een kindje en konden zo samen aftellen en de lijst zien vooruitgaan.

Wanneer er dan een groep naar het verre Addis vertrok deden ze altijd meer dan hun best om thuis te komen met foto's voor de achterblijvers die net een toewijzing gekregen hadden en natuurlijk stonden te popelen om meer materiaal van hun kindjes te kunnen zien.

Zo kregen wij ook van de groep die in januari in Ethiopië zat de nodige foto's van onze zoon. Vorige week echter wist J. uit de vorige groep te vertellen dat hij ook nog filmbeelden had en dat hij een filmpje gemaakt had met alle kindjes van onze afreisgroep (van die mensen die op onze mailing lijst staan). Of we allemaal akkoord waren dat de beelden gebruikt gingen worden? Dan zou hij ze zo snel mogelijk opsturen.

Gisteren was het dan zo ver: onze Isaac-Ayana in bewegend beeld. Ongelooflijk wat dat teweeg brengt. Om de foto's die we al helemaal van buiten kennen ineens te zien spelen, lachen, bewegen ... kortom, de show stelen. Isaac is een flinke baby met tonnen energie en een zaaaaalig schattige lach. We kunnen niet wachten op het moment dat we zelf over die zachte wangetjes kunnen strelen en zo'n schitterende lach als beloning krijgen.

Nog een maandje aftellen en dan zijn we weg!

2007-03-01T12:28:00.000-08:00

IN TO THE SUNSET

De kogel is door de kerk. We vliegen de zon tegemoet op 10 of 14 april! Gisteren, terwijl Johan en ik ziek in bed lagen, kregen we een telefoontje van ons adoptiebureau dat ons doodleuk wist te vertellen dat de groepsreis pas voorzien is om te vertrekken op 24 april. Het voelde super om doodleuk te kunnen antwoorden dat dat leuk is, maar dat ze ons niet moeten meerekenen voor de vlucht, vermits we dan al in Addis zullen zijn.
Ze vonden dat niet zo leuk, maar tant pis, soit, krijg de .... , deze keer doen we het op onze manier.

We hebben in Addis Abeba een guesthouse gevonden dat er echt tof uitziet en hebben een aantal mensen die we moeten bezoeken om cadeautjes af te geven van familie en/of vrienden hier in België. Wim en Virginie, onze adoptieburen en vrienden, zouden een paar dagen voor de groep vertrekken en zich bij ons aansluiten. Tegen dan weten wij al waar er lekker gegeten wordt in de hoofdstad van Ethiopië. ;-)

Maandag moeten we nog eens met het adoptiebureau bellen om onze bedoelingen duidelijk te maken en dan kunnen we concreet beginnen plannen.

Het doet deugd om eindelijk te kunnen beginnen aftellen

2007-02-24T00:11:00.000-08:00

AFREISDATUM

Zoals het er nu naar uitziet zou Fiac onze groep pas op 24 april laten vertrekken. Toen gisteren het nieuws bekend raakten dat we dus niet in de tweede week van april konden vertrekken was er wel wat commotie op het net.

Bij ons voelt het een beetje dubbel. Sowieso is elke minuut dat we langer moeten wachten voor we Isaac in onze armen kunnen nemen een minuut te lang. Langs de andere kant hebben Johan en ik altijd het plan gehad om langer in Ethiopië te verblijven dan de 10 dagen die Fiac voorziet. Met vertrek begin april was ons dat niet gelukt.

Die optie is dus terug open. De vraag is echter of we dan al een kijkje mogen gaan nemen in het weeshuis. Met het meer dan waarschijnlijke gevolg dat we dan geen kilometer buiten Addis geraken.

In principe kunnen al onze papieren in orde zijn tegen begin april en zijn het puur organisatorische redenen waarom Fiac ons niet wil laten vertrekken.

In het beste geval kunnen we Fiac overtuigen om toch de hele groep te laten vertrekken rond 7 april. In het iets minder goede geval vertrekken wij toch op 7 april en kunnen we onmiddellijk bij Isaac. In het slechtere geval vertrekken we de 7de en kunnen we langs geen kanten in het weeshuis terrecht, maar hebben we dan wel de mogelijkheid om een beetje te reizen. In het slechtste geval lukt het ons niet om de 7de te vertrekken en blijven we hier in België op onze honger zitten tot de 24ste. Dat is dus nog 2 maand vanaf vandaag ..... het lijkt een eeuwigheid

In de meeste van bovenstaande simulaties zullen we op Zaventem landen in de loop van 3 mei.

2007-02-08T06:06:00.000-08:00

RECHTBANKDATUM

Onze rechtbankdatum in Ethiopië is gekend. Volgende week donderdag (15 januari) wordt ons dossier behandeld en worden we officieel mama en papa van Isaac-Ayana.
Zeven weken later zouden we dan ongeveer op het vliegtuig kunnen zitten, wat onze afreis ergens in de tweede week van april brengt.

Alweer een reden om de champagne te laten knallen dus!

2007-02-05T06:18:00.000-08:00

Vorige zaterdag kwam de groep voor ons terug uit het verre Ethiopië. Johan stond paraat in Zaventem om het wegwerpcameraatje dat we hadden meegegeven op te halen (en te genieten van de thuiskomst van al die schattige kindjes).

Vanmiddag konden we de foto's gaan ophalen en ik ben nog niet gestopt met kijken naar onze lieve schat.

Op de foto's konden we ons ook een beeld beginnen vormen van het weeshuis en de verzorgster van Isaac. Ook zagen we dat de ouders echt wel tijd genomen hebben om foto's van het weeshuis, de plaats waar de kindjes slapen, eten, spelen te maken.

Er zijn al geruchten dat de rechtbankzitting ergens midden februari zal zijn. Zodra we de correcte datum kennen kunnen we beginnen plannen voor onze afreis .... spannend!

2007-02-01T04:50:00.000-08:00

Een nieuwe geboorte

en wel van de website van de verdwaalde ooievaar
Komt dat zien!
Wie mij een plezier wil doen .... mag melding maken van de geboorte op zijn/haar site en de site toevoegen aan jullie links...

Gracias, merci, danke, thankyou ....

2007-01-27T02:06:00.000-08:00

POST VOOR ISAAC

Het eerste briefje van zijn peter.

Dag Bobje,

Je hangt daar nu waarschijnlijk al ergens rond, ik hier ook een beetje.
Sinds je me het vroeg is er een tijd overheen gegaan voor ik iets liet horen,
Dat heb je met die lange afstandsrelaties.

Dat met die andere Gentenaars heb ik ook niet altijd goed door,
Soms denk ik dat ze ook gewoon maar wat rondhangen.

Ik kijk er al naar uit om er met jou van achter een donkere zonnebril naar te kijken,
En ons langzaam te mengen,
Maar ook niet teveel.

Soit,
Laat iets weten als je op het vliegtuig stapt.
Tot straks !
P

2007-01-23T02:44:00.000-08:00

Op weg naar ons voorstel

(met dank aan Virginie)

2007-01-23T02:10:00.000-08:00

En dan gaat de telefoon.....

(dit stukje stond op mijn andere blog geschreven, maar blijkbaar zoekt iedereen hier naar meer info...vandaar een copy paste)

En krijgt de medewerkster van het adoptiebureau te horen: "hallo, dit is het antwoordapparaat van SC. Ik ben er even niet, maar laat een berichtje na de toon en ik bel terug". Wat ze dan ook flink doet: "ja, goedemiddag, met de medewerster van het adoptiebureau, kunnen jullie eventjes terugbellen?".

Ja, mijn gsm slingerde ergens in de woonkamer en ik zat ijverig te studeren (euh... surfen) een verdiepje hoger. En was dus potdoof voor mijn nochthans zeer ergerlijke en luide beltoon.
Een half uurtje later beslis ik de moed op te geven om nog veel geologische feiten in mijn kop te steken (heh, ik had nog twee volle dagen voor mijn kennis ging getest worden), en eens op bezoek te gaan bij een vriendin.

In het naar buiten gaan besef ik dat ik best eerst even bel voor ik onverwachts voor de deur sta, want de vriendin in kwestie zit no volop in haar kraamtijd. Ik dus terug naar binnen om die (rot) gsm (die ik altijd kwijt ben) te gaan zoeken.

Hey, ik heb twee nieuwe berichten. Even naar gemiste oproepen gaan kijken ...................

HET NUMMER VAN HET ADOPTIEBUREAU!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Snel bel ik mijn antwoordapparaat om de bovenstaande boodschap te horen. Ik bel onmiddellijk terug, maar terwijl de telefoon overgaat kijk ik naar de klok en zie ik dat het al vijf minuten over vier is ... en ons bureau sluit om vier uur.
Terwijl ik de boodschap op hun antwoordapparaat beluister bekijk ik mijn tweede bericht (een sms'je). Boodschap van onze vrienden en lotgenoten in adoptieland: "jullie ook?"

Twee seconden later sta ik bij de verstuurder van het sms'je. En, en, en,????? vraagt ze. Jullie ook? Waarop ik niet anders kan zeggen dan "ik denk het wel, maar ik weet het niet zeker".

Dit heeft en hysterische, slappe lach bui tot gevolg van twee vrouwen die niet weten wat eerst te zeggen... Laten we zeggen dat de uitspraken "gij kieken" en "idioot" vaak terugkwamen.

Na een eerste verwerking van het feit dat ik misschien de belangrijkste telefoon van mijn leven gemist had was het tijd om toch nog langs te gaan bij de eerder besproken vriendin. Waar ik het "waarschijnlijk" goede nieuws al kan vertellen. Vriendin in kwestie was namelijk al gevraagd om meter van ons bobje te worden. Voordeel aan een kraamtijd is dat er altijd bubbels koud staan!

Later die avond komt P. thuis en toasten we opnieuw op het meer dan waarschijnlijke goede nieuws. Na al die bubbels en een grote kop slaapthee lukt het wonderwel om onmiddellijk in slaap te vallen. 7u de volgende ochtend gaat de wekker, omdat ze misschien ons terras zouden komen leggen. Tegen dat we goed en wel wakker zijn merken we dat de 70% kans op regen niet gelogen is. Geen werkmannen te verwachten dus. En, nog drie uur te vroeg vooraleer we naar het adoptiebureau kunnen bellen zitten we rechtop in bed naar elkaar te kijken.

Het vermoeden groeit dat dit een hele rare dag gaat worden. Tussen tien voor tien en tien uur ben ik ongeveer duizend keer heen en weer gelopen in onze keuken en heb ik alle tegels geteld. Uiteraard lukt het niet om onmiddellijk verbinding te krijgen. Eerst verkeerde nummer (ja, ik was een beetje zenuwachtig), dan verbinding verbroken, dan een paar keer bezet. Uiteindelijk krijg ik medewerker nummer twee aan de lijn. "is medewerker 1 aanwezig? Ze heeft een berichtje op mijn antwoordapparaat gelaten dat ik moest terugbellen". "Medewerker nummer 1 is in vergadering. Had u een vraag voor haar?" "euhmmmmmm, ik denk dat zij goed nieuws had voor ons......" "wat is de naam", vraagt medewerste nummer twee. Shit ja, die madammen klasseren alles op de naam van de man. "Aaaaaahhhhh, de familie D. Ja, wij hebben goed nieuws voor jullie, jullie hebben een zoon".

Dezelfde middag mochten we nog het dossier en de fotootjes van Bobje gaan ophalen. Het is eindelijk zo ver....

2007-01-16T06:41:00.000-08:00

MEET OUR SON!!!!!

Kom dag zeggen tegen

Isaac - Ayana

Geboren op 03/06/2006

Eind december woog hij 8 kilo en mat hij 70cm

Momenteel werkt hij aan zijn teint in het Amba weeshuis te Addis Abeba Ethiopië

2007-01-03T01:32:00.000-08:00

EEN NIEUW JAAR, EEN NIEUW BEGIN

Met weinig nieuws. We zijn nog steeds wachtende.
Op 18 en 25 januari zijn we uitgenodigd bij Fiac voor twee interessante info-avonden over adoptiegerelateerde onderwerpen. Uiteraard gaan we ook proberen wat meer info over ons dossier los te krijgen.

De feestdagen hebben we ook overleefd zonder al te veel dezelfde vragen te krijgen, zoals de meest gestelde: en.......?????????????????

Helaas verschijnen er de laatste dagen in de media weer meer en meer artikeltjes over nieuwe vooruitgangen in de fertiliteitswereld. Wat veel mensen toch de vraag doet stellen of we "dat nu toch niet gaan proberen". Maar, blijkt dat andere adoptiekoppels (zelfs diegenen die al adoptiekinderen hebben) deze opmerkingen ook te horen krijgen. Ondertussen (met dank aan V) heb ik een antwoord klaar.

Voila, we kunnen weer aan een nieuw jaar beginnen, met nieuwe moed en nieuw geduld. Het was onze laatste jaarovergang als kinderloos koppel, dus we hebben heel wat om naar uit te kijken.

xxx

2006-12-09T02:21:00.000-08:00

STATUS UPDATE

Exact 2 maand geleden werd ons dossier naar Ethiopië verstuurd, naar Asafach, de vrouw die aan het hoofd van het transithuis staat. Zij staat in voor de vertaling van de meest belangrijke documenten naar het Amhaars en stoomt ons dossier klaar voor de ethiopische rechtbank. Hoe lang dat duurt en hoe ver ze daar mee staan, daar hebben we het raden naar.

Toen we een kleine 2 maand geleden per brief op de hoogte gesteld werden dat ons dossier vertrokken was, wist Fiac ons ook te melden dat onze wachttijd nu officieel begonnen was. Tiens, en ik maar denken dat we al lang aan het wachten waren.
Soit, op 9 oktober is onze wachttijd dus begonnen. Niet veel later wordt de website van Fiac ge-updated waarbij ze de wachttijd voor Ethiopië vermelden. Drie tot zes maand tot toewijzing. Dit geeft ons in het beste geval een toewijzing in januari, in het slechtste geval een toewijzing in april.

Het voelt een beetje alsof onze planning in het honderd begint te lopen (ik heb lang gedacht dat we zeker dit jaar nog een toewijzing zouden krijgen), maar eigenlijk valt het wachten me nog niet te zwaar. Het enige spijtige is dat ik nu quality time thuis heb en geen kind om die quality time aan te besteden. Niet getreurd, ik heb nog een echtgenoot, kat, verbouwing en studies die kunnen appreciëren dat er tijd voor hen vrijgemaakt wordt.

Ons huis begint langzamerhand weer op iets te lijken dat binnekort bewoonbaar kan gemaakt worden. Maar zoals steeds wegen die laatste loodjes het zwaartst door. Momenteel typ ik dit, zittend in bed, omdat dat de enige plaats in huis is waar er niet geboord, gehamerd, gebrand, geplakt of opgeruimd wordt. Een oplettende lezer leest echter dat ik het al over plakken heb en iedere lotgenoot verbouwer slaakt een zucht en herinnert zich de dag dat de muren geplakt werden en de nieuwe ruimte er eindelijk concreet begon uit te zien.
Helaas beginnen er nu ook een aantal problemen op te duiken die NU opgelost moeten worden (genre afvoer van de buren die verdwenen is, erfdienstbaarheden die er wel of niet zijn en meer van dat fraais), alwaar Johan dus druk mee bezig is.

Een andere reden waarom Johan aan het problemsolven is en ik rustig in bed zit te surfen, is dat ik sinds een kleine week een ontzettend allergische reactie heb ontwikkeld op een insectenbeet op mijn voet/been en die het minst voel als ik met mijn voetjes ver van de grond verwijderd ben.

Studeren lukt me dit jaar veel beter dan vorig jaar, dankzij het verdwijnen van een vaste job. Januari wordt dan misschien niet onze maand van toewijzing, het zal zeker een maand zijn die voorbijvliegt want ik begin dan aan een maand volgepropt met stages. Ik kijk er met gezonde tegenzin naar uit, want besef ineens dat het alweer van begin mei geleden is dat ik nog voor een klas stond.

En last but not least is de tijd van het jaar weer aangebroken waar ik de laatste jaren minder en minder naar uitkeek. Net als verjaardagen is kerstmis weer zo'n moment dat je de balans opmaakt van het jaar dat voorbij is. Het moment dat je denkt aan alles wat zo veelbelovend leek vorige kerst. Jarenlang de hoop dat we volgend jaar met z'n drieën onder de kerstboom zouden zitten.
Toen we vorig jaar de kerstboom versierden heb ik nog gezegd dat het de voorlaatste keer was dat we dit als kinderloos koppel zouden doen. En dit jaar kan ik zeggen dat het de laatste keer is. Deze kerst kan dus wel de voorbode zijn van een veelbelovend jaar dat ons te wachten staat. Het jaar dat we een gezin worden.
Volgend jaar zal deze periode een heel ander gevoel met zich meebrengen en kan het kerstmonster in mij volledig opgaan in de sfeer van the most wonderfull time of the year! As for now.... ik denk dat ik tot 31 december onder de dekens kruip......

2006-11-11T01:03:00.000-08:00

HET ZAL NOG EVEN DUREN

Er begint opnieuw nieuws van Fiac te verschijnen op het internet. Een paar koppels die net voor ons op de wachtlijst staan hebben gebeld met de verantwoordelijke en zoals het er nu naar uitziet is de kans dat we nog dit jaar een toewijzing krijgen zeer klein. De laatste nieuwtjes spreken van een toewijzing in het eerste trimester van 2007.

We hadden verwacht dat het bij Fiac veel sneller zou gaan. Maar, langs de andere kant hebben we tot nu toe nog niet echt kunnen klagen over lange wachttijden. Toch had ik stiekem gehoopt dat we nog dit jaar zouden weten wie onze zoon of dochter gaat worden.

We weten ook dat bijna elk koppel voor ons op de lijst specifiek een meisje gevraagd heeft. Wat ons natuurlijk wat voorsprong geeft als er jongens toe te wijzen zijn.

Wel valt het op dat de administratieve molen bij Fiac zeer traag draait. De mensen die midden oktober een toewijzing krijgen moeten tot begin december wachten vooraleer hun dossier voor de rechtbank komt en zullen waarschijnlijk pas in januari kunnen afreizen.
Natuurlijk vragen wij ons af waarom deze procedure bij Ray of Hope zoveel sneller lijkt te gaan.

Gelukkig hebben we om andere redenen gekozen voor Fiac, zodat we hier zeker geen slecht gevoel aan overhouden.

Nu zal het afwachten worden wanneer het aan ons is .....

2006-10-30T02:13:00.000-08:00

EERSTE LES AMHAARS

Hebben we sinds gisteren achter de rug. Vanaf nu, elke zondagochtend, met z'n vieren rond de tafel en aandachtig luisteren naar meester Awet die ons een beetje wegwijs zal proberen maken in de Amhaarse taal. Niet makkelijk alleszins!!! Maar we hopen tegen dat we afreizen om ons toch een beetje verstaanbaar te maken en de voor de hand liggende zinnetjes en uitdrukkingen te kennen. Ondertussen leren we ook weer wat meer over de ethiopische cultuur, wat ons nog meer doet wegdromen naar de dag dat we op het vliegtuig zullen stappen. Maar voor het zover is, hebben we nog veeeeeel studeerwerk voor de boeg!

Sälem!

2006-10-27T02:03:00.000-07:00

UPDATE

Ja, ondertussen is de storm gaan liggen.
Twee weken geleden heb ik zelf naar Fiac gebeld. Wim en Virginie hadden ook gebeld en bleek dat we niet bij de op punt staande toewijzingen zouden zijn.
Dat was inderdaad wat Bart van Fiac mij ook wist te vertellen. Ze volgen de volgnummers op het contract en niet de volgorde van inleveren van dossiers zoals ze eerder vertelden.
Onlangs zijn er dan 5 toewijzingen geweest. Als we goed rekenen hebben we nu nog 4 wachtenden voor ons. Het zit er dus dik in dat wij er volgende keer wel bij zijn.

Niet echt erg, want ondertussen zitten we met een verbouwing die tergend traag vooruit gaat en een kindje in een huis zonder keuken en badkamer is toch niet echt comfortabel.

Ondertussen is ons dossier op 9 oktober wel vertrokken naar Ethiopië om te vertalen naar het Amhaars. Ook hebben we deze week onze laatste factuur gekregen, eens deze betaald is moeten we enkel nog het geld voor onze reis ophoesten.

Momenteel zijn de prognoses zo dat er ofwel in januari, ofwel in maart de groep vertrekt waar wij deel van zouden uitmaken.

Het spannende is er dus even af. Tijd om andere projecten (verbouwing, school...) aan te pakken.

2006-10-01T03:13:00.000-07:00

STILTE VOOR DE STORM

Voor al diegenen die denken dat de stilte hier te maken heeft met een depressie wegens het niet krijgen van een telefoontje .... nee hoor!
Fiac heeft beslist de toewijzingen uit te stellen tot Bart, de coördinator terug is uit Zuid -Afrika
En die komt pas aanstaande woensdag terug ...
De toewijzingen zijn dus pas voorzien voor de week van 9 oktober

zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz

2006-09-21T22:42:00.000-07:00

11-7-5-3

Toen we intakete bij Fiac stond er op ons contract dat er nog 11 wachtenden voor ons waren. We hebben toen even gespeculeerd of de toewijzingen die reeds gebeurd waren, maar die nog niet afgereist waren, wel of niet bij die 11 voor ons stonden (wat een verschil van 5 of 6 in ons voordeel zou zijn). Maar, vrij snel legden we er ons bij neer dat er effectief nog 11 gezinnen voor ons aan de beurt waren.

De voorbije dagen gonst het net van de geruchten. De eerste groep KA's is net terug van Ethiopië en via hen en andere kanalen kregen we te horen dat er 7 kinddossiers zouden klaarliggen om te matchen. Dat komt al aardig in de buurt van ons 12de plaats! Zeker omdat we niet weten of iedereen zijn dossier af is.

Maar, we blijven opnieuw met beide voeten op de grond en gaan er vanuit dat het zeer nipt zal zijn en dat we er meer dan waarschijnlijk deze keer nog niet bijzijn.

Toch eens naar Fiac gebeld. Ons dossier is zo goed als klaar. Enkel de stempels op het vonnis moesten nog vertaald worden. En, geen toewijzingen zonder volledig afgewerkt dossier, daar waren ze vrij formeel in.
Wauw, dat deed ons nog een paar plaatsen vooruit schuiven, want we wisten van onze collega KA's dat hun dossier nog maar pas binnen was.

Nieuwe geruchten: er zouden vrij snel 5 toewijzingen gebeuren. Een groep die begin november moet afreizen.
BEGIN NOVEMBER!!!!!!!!!!!! Dat is zo goed als binnen 5 weken!
En ineens was er geen houden aan de speculaties.

ALS
- onze oorspronkelijke plaats op de wachtlijst inclusief de eerste groep was
- ons dossier deze week helemaal af is
- er bij de kinddossiers een kindje zit dat perfect bij ons past
- als
- als
- als

DAN
zou het wel eens kunnen dat wij volgende week het verlossende telefoontje krijgen....

2006-09-10T01:35:00.000-07:00

STRANGE, VERY STRANGE...

Ja, het virus is niet meer te stoppen. Het wordt tot in mijn kleinste teen duidelijk dat we binnen niet al te lange tijd mama en papa worden.
De eerste kleertjes zijn gekocht, de eerste opzoekingen naar buggy's en dergelijke achter de rug ...
Het voelt heel raar aan allemaal. Langs de ene kant wil ik de hele uitzet beginnen kopen, de kinderkamer schilderen en veel kleertjes wassen, strijken en plooien.
Langs de andere kant wil ik gaan slapen en niet wakker worden voordat we zeker zijn van één of andere timeframe..
Geduld, een schone deugd

2006-08-31T03:00:00.000-07:00

DOSSIER SAMENSTELLEN

Gebogen over het laatste blaadje papier aan tafel bij Virginie. Ondertussen (bijna twee weken later) lijkt het alweer een ander leven. De papierrace is tot rust gekomen. We beginnen aan het wachten.

2006-08-30T02:43:00.000-07:00

VERTROKKEN!!!

Jaja, gisteren was de dag der dagen. 's ochtends mijn ontbrekende geboorteakte die bij de post zat, de lieve mensen van bevolking Sint Amandsberg die lieten weten dat onze handtekeningen gewettigd waren, mijn reispas die een dag te vroeg al beschikbaar was en onverwacht een dag vrij op mijn nieuwe job.
Resultaat? Hop, de auto in, alles ophalen (ook bij Virginie en Wim) en richting Brussel voor de nodige legalisaties.
Met ons inhoudsblad en onze volmacht eerst naar Buitenlandse zaken. 5 minuten en 40€ later stonden we daar weer buiten met de nodige stempels en handtekeningen.
Dan de metro op naar de Avenue Tervuren, naar de Ethiopische ambassade. Een halfuur, veel ethiopische kranten en 350€ later stonden we ook daar weer buiten, met nog meer stempels en handtekeningen.
Terug naar Gent. Toch nog even nakijken of alles nu echt volledig is.
En dan gaan kopiëren he...
En blits gekleurde mapjes gekocht
en mapjes gevuld
en foto gemaakt van gevulde mapjes
en onze mannen gebeld dat ALLES klaar was.

Vanmorgen naar de post en de dossiers aangetekend verstuurd.

Ondertussen ook Fiac laten weten dat we er aankomen.

En nu het moeilijkste van al.....wachten

2006-08-24T03:06:00.000-07:00

PAPIEREN VELDSLAG (BIJNA) GEWONNEN!!

Ja, eindelijk hebben we bijna alle papieren bij elkaar, die we nodig hebben om ons dossier Ethiopië-klaar te maken. Vanmorgen kreeg ik een addendum op mijn werkgeversattest (ja, probeer een situatie werkloos-met nog een paar maanden verbrekingsvergoeding-binnenkort uitkering en aan het studeren maar eens uit te leggen en getekend krijgen door een officïële instantie).
Ook kreeg ik Elientje van het OCMW aan de lijn dat onze attesten (waarvoor ik dus al drie keer naar het OCMW geweest ben) klaarliggen. Snel opgehaald en naar vertaling!

Ook kregen we van Fiac een nieuwe inhoudstafel, met duidelijk aangegeven dat ze wel degelijk getekend was door de burgemeester van Geel. Hopelijk nu bij Buitenlanse Zaken geen problemen meer.

Nadien nog even naar de bevolking van Etterbeek gebeld om te vragen of ze nu EINDELIJK mijn geboorteakte wilden opsturen. Dat ging vandaag gebeuren.

Nu is er nog 1 papiertje op reis door het stadhuis van Gent om een handtekening te krijgen. Hopelijk krijgen we vandaag bericht dat we het mogen gaan ophalen.

Morgen zijn we dan helemaal rond. Johan kan dan maandag opnieuw naar Buitenlandse Zaken en naar de ambassade van Ethiopië.

Woensdag haal ik mijn reispaspoort op en maak ik daar nog snel een kopie van. Als alles goed gaat kan dan dezelfde dag nog ons dossier aangetekend vertrekken naar Fiac.

En dan? Wachten .....
Gelukkig is ons verslag van het Openbaar Ministerie al een tijdje geleden bij Fiac aangekomen, dus dar moeten we ook niet meer op wachten.

Maandag begin ik na 4 lange maanden weer te werken. Ik ben blij dat ik alle paperassen rondgekregen heb voor ik weer hele dagen aan het werk ben. De komende twee maanden zullen voorbijvliegen en dan kijken we uit naar ons telefoontje....

hehe..................

2006-08-08T05:28:00.000-07:00

BEMIDDELINGSCONTRACT

Vanmorgen zat ons bemiddelingscontract al in de bus! Er zijn nog 11 koppels voor ons, waarvan we de twee koppels voor ons al kennen. Zou supertof zijn als we samen kunnen afreizen!
Het contract is ondertussen getekend en terug opgestuurd. Nu nog even de eerste factuur betalen en we zijn alweer een stapje verder.

2006-08-05T01:50:00.000-07:00

FIAC - INTAKE

Zoals zovelen, hebben wij deze afgelopen week ons intake gesprek bij Fiac gehad. Blijkbaar is niet iedereen 100% blij met de aanpak van deze dienst. Maar, ons kan hun manier van doen en denken wel bekoren. Wij hebben al iedere keer een warm welkom gekregen van Bart en beide gesprekken met hem waren zowel inormatief interessant als emotioneel positief geladen. Ook al gaat het volgens hen bij zo'n intake puur over zakelijke belangen van beide partijen, toch voel je de warmte en het engagement van Bart voor hun project in Ethiopië.

We hebben nu alle info overlopen die in ons bemiddelingscontract zal staan. Om zo'n contract te kunnen afsluiten moesten we eerst een soort administratief inschrijvingsformulier invullen en opsturen. Wat we dan ook gisteren onmiddellijk gedaan hebben.

Vermits er in ons maatschappellijk verslag geen enkele risicofactor staat en we geen geslachtsvoorkeur hebben, zijn we voor Fiac perfect bemiddelbaar. Leuk om weten natuurlijk. Vermits we nog zo jong zijn, hebben ze ook absoluut geen probleem met onze leeftijdsgrens van +/- 12 maanden.

Nu is het dus wachten op dat contract. Zodra we dit ondertekend terug bezorgen, krijgen we de infomap waarin we een lijst terugvinden van alle documenten die we moeten verzamelen. Daarna vertalen en legaliseren en dan zit onze taak er op.
Ik hoop dat we tegen eind deze maand toch al vrij ver staan in het verzamelen van ons dossier. Echt haasten moeten we ons niet, want de rechtbanken in Ethiopië zijn in recess tot begin oktober.

Wat betreft wachttijd moeten we officieel rekening houden met 6 maanden tussen afronding dossier en afreizen, maar het kan ook veel korter. Afwachten!!!

2006-08-02T03:36:00.000-07:00

MO versus OM

Adoptieland is net zoals de mmm (medische mallemolen) een kweekplaats voor afkortingen waarvan een leek puntoren krijgt. Het lijkt wel alsof we soms een eigen taaltje spreken. Dit is natuurlijk kenmerkend voor elke subgroep waarvan iemand deel uitmaakt. Een soort van trots, van onderscheiding, van afzetten tegen "anderen", van benadrukken hoe "anders" we zijn.
MO is een term die van in het begin veelvuldig gebruikt wordt. Het gaat over het maatschappelijk onderzoek dat de rechter beveelt in zijn tussenvonnis. Het koppel KA (kandidaat adoptanten) wordt gescreend door het caw (centrum algemeen welzijnswerk).
Op het einde van de rit is het dan wachten op het OM, het Openbaar Ministerie. Dat is echt het allerlaatste papiertje dat je nodig hebt om officieel te kunnen adopteren. Zij herwerken het verslag van het caw en zetten er nog de nodige stempels op.
In het begin van de nieuwe wet (die in voege trad op 1 september 2005) kon het tot zes maanden duren vooraleer dit verslag klaar was. Het was duidelijk dat ze nog niet wisten hoe het allemaal in elkaar moest zitten.

In Gent zijn deze kinderziekten ondertussen volledig van de baan. Amper twee weken na onze tweede hoorzitting wordt ons geschiktheidsvonnis én het verslag van het OM naar K&G (Kind en Gezin) gestuurd.

Het is gewoon niet te geloven hoe snel deze laatste loodjes voorbijvliegen. Het briefje dat vanmorgen in de bus zat was eigenlijk pas gepland tegen eind september, begin oktober. Het feit dat we toch tijdens de vakantiemaanden mochten voorkomen heeft voor een stroomversnelling gezorgd.

Morgen kunnen we bij ons adoptiebureau dus fier gaan vertellen dat onze gerechtelijke procedure helemaal rond is.

2006-07-26T02:39:00.000-07:00

DOSSIER

Ja, nu we een dagje onze verbouwplunje aan de kapstok gehangen hebben, kan ik me weer even bezighouden met nadenken over de komende dossierloop.
We staan echt aan het begin van een nieuwe wedloop
- gisteren vonnis naar Kind en Gezin gestuurd
- hopelijk sturen zij dat deze week nog door naar Fiac
- vanmorgen naar Fiac gemaild met de vraag of we volgende week op intake gesprek kunnen komen
- ondertussen mijn nichtje Sylvia gebeld met de vraag of zij onze vertaler van dienst wil zijn
- mijn licht eens opgestoken bij onze voorgangers wat ons te wachten staat van papieren en documenten die we moeten verzamelen

En nu wachten tot ons intake gesprek.

Ik heb veel zin om vandaag al op mijn fiets te springen en allerhande documenten te beginnen opvragen, maar ik zal me nog maar een beetje inhouden en wachten tot ik de volledige lijst in handen heb zodat het een beetje gestructureerd kan gebeuren.
Wat ik wel al gedaan heb is onze referentiemensen gevraagd om een brief te schrijven. Onze eerste referentiebrief komt van Anouk, onze huisarts en goede vriendin. Voor een tweede referentie heb ik mijn ex-collega Josephine gevraagd. Zij is coördinator van de educatieve werking van de Vlaamse Opera. Vermits ze in Ethiopië zeer hoog oplopen met mensen uit de gezondheidssector en het onderwijs leek mij dit een goede keuze.

Ik ga ook eens beginnen met onze motivatiebrief in de steigers te zetten. Raar, nu we ons voor de zoveelste keer moeten motiveren lukt het me precies niet. Mischien omdat je weet dat dit de meest belangrijke motivatie is, die motivatie die rechtstreeks naar Ethiopië gaat....

2006-07-25T01:23:00.000-07:00

RECORDTIJD

Ja, het gerecht ziet ons echt graag. Minder dan een week na onze tweede hoorzitting kregen we vanmorgen reeds ons vonnis in de bus! Snel naar Virginie gelopen en onmiddellijk gefaxt naar Kind en Gezin met de vraag om ons "bewijs" door te sturen naar Fiac.
Maandag is Fiac weer open. Dan snel bellen en hopelijk kunnen we volgende week nog op intake gesprek. Zou wel zo gemakkelijk zijn, want dan heeft Johan nog vakantie en moeten we ons niet in bochten wringen om er te geraken.

Help, vanaf volgende week kunnen we dan snel ons dossier beginnen verzamelen en vertalen. SLIK.......

2006-07-19T03:43:00.000-07:00

FIAC HERE WE COME!!!

Vanmorgen een beetje kunnen uitslapen, en tegen vijf voor tien al zwetend bij de jeugdrechtbank aangekomen (wat een hitte vandaag....).
Er was al 1 groepje mensen aanwezig die de hele tijd over een zwembad aan het praten waren (dat moet deugd doen bij dit weer).
Na een tiental minuten wachten begonnen ze er aan. Johan en ik waren de eerste die binnen mochten. Gezeten voor drie mensen in een zwarte (en veel te warme) toga mochten we aanhoren:

- jullie zullen deze dag om twee redenen onthouden, de warmste dag van het jaar en de dag dat jullie adoptiezwanger werden!

Nadat we beaamt hadden dat we het verslag hadden ingelezen en dat we geen opmerkingen hadden, nadat de procureur ook beaamt had dat zij het volledig eens was met het positief advies van het caw kregen we nogmaals een hoop felicitaties van de aanwezigen.

Als kers op de taart vertelde de jeugdrechter er ook nog bij dat ze vandaag nog het vonnis gaat uitspreken. Wat betekend dat we tegen eind deze maand ons geschiktheidsvonnis in de bus zullen hebben. Al bij al hebben we dan perfect de termijn van 12 maanden gehaald tussen inschrijving bij K&G en geschiktheidsvonnis.

Vanaf 30 juli is Fiac weer open, dus dat wordt onmiddellijk bellen en zo snel mogelijk een afspraak maken voor ons intake gesprek.

We zijn weer vertrokken!!!!!

2006-07-18T00:39:00.000-07:00

HELP

Eens iets helemaal anders, alhoewel....
Met het oog op onze gezinsuitbreiding hebben we een tijdje geleden besloten om ons huis nog "snel" te verbouwen, zodat de grote werken achter de rug zijn tegen dat ons kindje er zal zijn.
Momenteel zitten we midden in het afbreken.
Helaas hebben we nogal last van de tropische temperaturen ..... (wie niet) zodat het werk niet zo vlug vooruit gaat als we hoopten.

Als er mensen zijn die niets lievers doen dan in deze hitte puin ruimen, muurtjes afbreken en andere stoeren acties, dan mogen jullie altijd een seintje geven op marijkeingent@hotmail.com

Een plaatsje in de hemel wordt gereserveerd....

2006-07-05T07:04:00.000-07:00

HALLELUJA BIS

Jaja, geen oog dichtgedaan door zenuwen, warmte, jeukende muggenbeten, zoemende muggen.
Vanmorgen met enkel een nectarine in mijn maag, bijna staan kotsen op de stoep voor de rechtbank.

Was allemaal nergens voor nodig

POSITIEF over heel de lijn!!!!!! Het was een superidioot verslag dat helemaal niet zo diepgravend was als onze gesprekken.

Woehoe!!!!!!!!

Ook proficiat trouwens aan Helke en Kurt die ook geslaagd zijn over heel de lijn!

2006-07-04T01:25:00.000-07:00

HALLELUJA

Paniek, uitzinnige vreugde, meer paniek, een knoop in mijn maag, hysterisch lachen ......

Wat hieraan voorafging
Toen de bel net ging, vlak nadat ik de post in de brievenbus hoorde vallen, wist ik het al. Aangetekende zending. Om ons te vertellen dat ons verslag van het maatschappellijk onderzoek terug op de rechtbank geraakt is (EINDELIJK!!!!!! twee maand hebben ze er over gedaan....)
Doodkalm tekende ik af.
We zouden in de loop van de week wel kunnen gaan inlezen.
Om dan tot september te moeten wachten vooraleer we kunnen voorkomen.
Ineens werd ik wel nieuwsgierig of we de zitting van 4 september zouden gehaald hebben.
Dus, iets enthousiaster dan ik met dit weer zou doen, scheur ik de envelop open.
Verslag aangekomen 30 juni
inlezen elke werkdag tussen 8u30 en 16u

En.....
" u wordt met dit schrijven ook uitgenodigd om opnieuw in persoon te verschijnen op de terechtzitting van de VAKANTIEKAMER van woensdag 19 JULI om 10u voor de verdere afhandeling van uw verzoek tot interlanderlijke adoptie"

19 juli .... dat is binnen twee weken .....

ik krijg ademnood bij het idee alleen al.

Heb net Johan gebeld, morgen om 8u30 staan we paraat aan de griffie om te lezen wat het caw van ons vond.

Ik doe vannacht geen oog dicht .......

2006-06-20T12:05:00.000-07:00

OOK HIER DE POLITIE OVER DE VLOER

Eerst dachten we nog dat we er aan zouden ontsnappen. Dat het in Gent blijkbaar afhankelijk was van rechter tot rechter. Maar nadat Helke en Kurt, Virginie en Wim, Nathalie en Joris en Bert en Sabine dringend bezoek kregen van de politie, wisten we dat dat er voor ons ook aan zat te komen. En inderdaad, daarnet heb ik vijf volle minuten de politie over de vloer gehad. De man in kwestie vond het zelf een beetje genant dat hij mij daarmee lastig moest vallen.

Na de obligate vragen
- zijn er al kinderen?
- problemen om kinderen te krijgen?
- beroep?
- inkomen?
- is dit jullie eigendom?
- van welk land komt jullie kindje?
- strafblad?

wenste hij mij nog veel succes.
Gelukkig moet hij niet opnieuw tergukomen voor Johan, hij wist voldoende. Voor hem was het allemaal ok.

Hij ging er voor zorgen dat zijn verslag voor de Gentse Feesten verstuurd was. Vermits we toch pas in september voorkomen is dat meer dan op tijd.

2006-06-17T10:07:00.000-07:00

LEVENSBOEK

Tijdens het surfen op het grote wijde internet kwam ik het concept adoption lifebooks tegen. Het zou het ideale tijdverdrijf zijn om tijdens de wachtperiode de tijd te doden. Oh ja, en het is natuurlijk een fantastische bron van herinneringen voor jezelf en je toekomstige zoon/dochter. Nu ik alle tijd van de wereld heb omdat ik nog tot eind augustus thuis ben, ga ik wel proberen eens een poging te ondernemen om zo'n boek samen te stellen.

2006-06-17T05:29:00.000-07:00

EINDEJAARSWENSEN

Misschien niet het moment van het jaar om aan nieuwjaarswensen te beginnen. Maar bij het archiveren van een andere blog van mij kwam ik dit stukje tekst tegen. Het was mijn afscheid van 2004 en deed me een beetje vooruitdeneken naar 2005 .... Ik voelde blijkbaar al een beetje aan dat ons grote avontuur in 2005 ging beginnen

29.12.04
2004
Ik ben al een paar dagen aan het broeden op mijn eigenste jaaroverzicht, maar een buikgriep heeft mij de voorbije dagen platgekregen en het was zo erg dat ik in de verste verte niet bij de computer geraakte. Eten is nog steeds niet opnieuw mijn favoriete bezigheid en het is absoluut niet leuk om je lichaam opnieuw te laten wennen aan eten.

Maar ok, 2004 dus...Het jaar is ontzettend lang geweest en toch lijkt het op sommige vlakken voorbijgevlogen. Als ik hier in de zetel zit en rond me kijk, kan ik me niet voorstellen dat het al van februari geleden is dat we dit huis kochten. Het lijkt alsof we gisteren nog maar verhuisd zijnDat was dus een ontzettende sprong voorwaarts, het kopen van een huis. Het was de eerste keer in een paar jaar dat ik het gevoel had dat we weer vooruitgingen, in plaats van stil te staan bij dat ene ding dat ons niet schijnt te lukken

2004 was ook het jaar waarin we als ik goed kan tellen 2 ivf's gedaan hebben. Nummertje 5 en 6. 2004 was het jaar waarin de teleurstellingen en ontgoochelingen in de medische wetenschap ons teveel werden. Het falen van mijn lichaam deed me het gevoel krijgen dat ik in alles aan het falen was. Ik ging met rasse schreden naar de dertig en had nog niet veel op mijn palmares te schrijven.

2004, mijn operajaar. Een volledig jaar op wat vorig jaar mijn nieuwe job was. Een harde leerschool in onafhankelijkheid, vooral de laatste maanden en weken. Maar een leerschool waarin ik uiteindelijk geleerd heb voor mezelf uit te komen. Waarin ik geleerd heb dat ik binnenkort dertig zal zijn en dat als ik niet opkom voor mezelf niemand het zal doen

2004, mijn schrijfjaar. Het schrijven van dit soortement dagboek heeft mijn leven gered. Heeft vooral mijn mentale gezondheid gered. Ik zat voor het schrijven van dit ding zo diep in mezelf gekeerd dat ik twijfel of ik er ooit op eigen kracht uitgekomen zou zijn. Ik was zo gewoon geworden me anders voor te doen dan ik me voelde dat het in plaats van een zelfverdedigingsmechanisme verworden was tot een automatisme

2004, het jaar dat onze belgjes afrikaantjes werden,dat mijn liefste K geboren werddat A voor een tweede keer zwanger werd (E denk ik trouwens ook)Het jaar dat ik sam leerde kennenhet jaar dat mijn vriendschap met Emma bloeide en groeidehet jaar dat ik gezocht heb naar wat ik voor Grido kan betekenenhet jaar dat ik vooral gezocht heb naar mezelf

Wie ben ik?
Ben ik die getikte infertiele madam?
Of dat jonge, grappige collegaatje?
Die vriendin die teveel in zichzelf gekeerd rondloopt?
of nog steeds dat zot geval die niet weet wat ze wil?

Ik heb de voorbije jaren deel uitgemaakt van een groep vrouwen (en mannen) met dezelfde wensen, hetzelfde verlangen en vooral dezelfde pijn. Een groep die in de moeilijkste momenten de meeste steun kon bieden. Echter ook een groep die je afsluit van de gewone wereld.Ik ben de laatste maanden weggegleden uit dat groepje. Niet in 1 keer, maar gewoon minder en minder langsgeweest. Me minder en minder beziggehouden met de levens van al die verschillende vrouwen die ergens in de cylus zitten waar ik ook zo lang in vastzat.Nu, naar het einde van een redelijk bewogen jaar besef ik dat ik heel waarschijnlijk nooit meer deel zal uitmaken van dat groepje vrouwen. Ik zal niet snel meer met een nieuwe behandeling beginnen. Wat begonnen is als een lange rustpauze ziet er naar uit dat het zal uitdraaien in een redelijk definitieve stop met behandelingen.
Het feit dat iemand na aan ons hart ons vertelde dat ze zelf niet begonnen zijn aan behandelingen omdat ze zagen wat het met ons leven deed heeft me bevestigd in dit besluit.Misschien, als er binnen 10 jaar nog steeds geen kind in ons huis rondloopt, kijk ik terug op deze woorden en zal ik misschien spijt hebben dat we nooit verder behandeld hebben.Maar ergens kan ik me niet voorstellen dat er binnen 10 jaar geen derde partij in dit tweepartijenstelsel voorkomt.

Het doet ontzettend veel deugd om deze woorden neer te schrijven en dit gevoel van afsluiting te voelen. Ik weet zeker dat er nog momenten van twijfel genoeg zullen zijn. Maar deze zullen ook voorbij gaan, net als het jaar dat nu bijna op zijn einde loopt.

2005 staat al op kousenvoeten klaar om de rol van 2004 over te nemen. Om ons weer op een nieuwe 12 maanden durende achtbaan mee te nemen. Laat het maar weer een jaar vol hoogtes en laagtes worden, zo hebben we het gevoel dat we aan het leven zijn.

2005 wordt een beetje een jaar van afscheid. Afscheid van de jaren voor de dertig, wat toch een beetje je jeugdjaren zijn. Afscheid van het medische circuit. Afscheid van Infertiel Brein en Bittere Bitch (dat gaan we toch proberen).Wat het niet zal worden, is afscheid van een kinderwens. Maar we zullen hard op zoek gaan naar een andere invulling van dat zwanger worden.

Misschien wordt 2005 wel het jaar dat we ons in het adoptie-avontuur storten. Of krijgen we in 2005 wel een paar andere rare plannen die we eerst willen uitvoeren.Voor al diegenen die meelezen, of het nu gewoon is om te weten hoe het met me gaat, of ben je verslaafd aan het leven van een onbekende, of put je op één of andere manier troost uit mijn gedachten... bedankt dat jullie lezen, want ik put hier zelf heel veel troost uit. Geniet van het einde van het jaar!!!

Laat 2005 het jaar worden
waarin vergeten dromen uitkomen
waarin nieuwe dromen gevormd worden
waarin je overwinningen kan vieren zonder te moeten strijden
waarin je gelukkig bent zonder eerst ongeluk te moeten kennen
waarin je tranen met tuiten huilt, zonder verdriet te kennen
waarin je de beste bent, zonder daarvoor de eerste te zijn
waarin je kortweg jezelf bent....

2006-06-14T00:45:00.000-07:00

VIER, QUATTRO, FOUR, QUATRE...

Gisteren nog eens op de griffie van de jeugdrechtbank in Gent langsgeweest. Deze keer om onze getrouwde staat te gaan bewijzen. We zijn onze procedure namelijk begonnen als samenwonenden. Maar vermits we voor Ethiopië toch getrouwd moeten zijn, zijn we een maand geleden in het huwelijksbootje gestapt.

Vermits ik er toch was, heb ik het hele vriendelijke diensthoofd eens op de rooster gelegd. Ons verslag van het CAW zou tegen 19/06 op de griffie moeten liggen. Zoals verwacht zullen wij geen vonnis meer krijgen voor de zomervakantie. Maar, heel waarschijnlijk zullen wij op de eerste zitting na de zomer behandeld worden, wat onze volgende verschijning op 4 september zou brengen. Dan het rondje Openbaar Ministerie, wat het trotse diensthoofd mij verzekerde, in Gent steeds binnen de wettelijke termijn van 2 maanden er doorkomt. Dat brengt ons dus op begin november dat ons dossier naar Ethiopië zou kunnen. Nu is het even afwachten hoe snel het kanaal Fiac werkt. Vermits zij zelf de toewijzingen doen en zij een weeshuis vol kinderen hebben die zitten te wachten op ouders, zou het wel eens snel kunnen gaan.

We zullen het zien bij onze voorgangers Bert en Sabine. Zij zijn momenteel volop aan het verzamelen en wachten op het dossier van het OM.

Vier september valt al bij al nog mee. Ook al zal het dan meer dan een jaar geduurd hebben voor we ons geschiktheidsvonnis in handen zullen hebben

2006-05-29T00:23:00.001-07:00

MEDISCH GEKEURD

Ja, we hebben alweer een nodig papiertje in handen! Voor het weekend wist dokter A ons nog goed te keuren. Met de feestdagen is het niet gelukt om ons papiertje al op zijn bestemming te krijgen, maar straks trotseer ik regen en wind om ons dossier op het caw volledig te krijgen.
Dit is het echt even de laatste stap die we konden doen. Nu is het opnieuw afwachten wanneer we weer verder kunnen. Ondertussen op zoek naar iemand die snel en goedkoop ons dossier kan vertalen naar het Engels eens het zover komt dat we een dossier gaan hebben (en dat we uberhaupt een dossier MOGEN samenstellen).

2006-05-24T02:55:00.000-07:00

MAATSCHAPPELIJK ONDERZOEK

we hebben vanmorgen ons laatste gesprek van het maatschappellijk onderzoek achter de rug. hehe....
Vier gesprekken over waarom adoptie, de verwerking van onze ongewenste kinderloosheid, het onderzoeken van ons draagvlak, onze sociale omgeving, onze kijk op opvoeding, onze kijk op adoptie specifieke opvoeding, onze relatie, onze manier van communiceren, ons karakter ..........

Niet zo leuk, maar op één of ander niveau wel te begrijpen. We staan ook aan het begin van een ontzettend groot avontuur en zijn daar best goed op voorbereid. Alhoewel .... ik voel me nu wel overvoorbereid.

Nu worden we volgende week nog eens door het hele team van het caw besproken en wordt er een verslag gemaakt. Dit zou ergens tegen midden juni op de rechtbank moeten liggen. Helaas zal het er niet meer inzitten dat ons vonnis voor het verlof nog uitgesproken zal worden.

Wat betekend dat het eerstvolgende nieuws pas in september zal volgen .... bummer

2006-03-28T07:26:00.000-08:00

WEDDING BELLS

Wegens onverwachte wendingen
1) ons kindje zal er waarschijnlijk sneller zijn dan verwacht; dus ons dossier waarin sprake moet zijn van een huwelijk moet sneller gemaakt worden
2) het lijkt allemaal iets veiliger als niet allees ons dossier naar Ethiopië spreekt van een huwelijk, maar ook ons geschiktheidsvonnis

Dus, 17/05/06 is het zover

2006-03-25T23:55:00.000-08:00

FIAC
Afgelopen vrijdag zijn we dus bij het adoptiebureau Fiac langsgeweest. Even onze weg zoeken in Geel, we waren dus veel te laat. Maar de mensen waren er niet onvriendelijker door. Heel interessant gesprek gehad, dat ons heeft doen besluiteh dat we niet met Ray of Hope gaan samenwerken, maar met Fiac. Vooral het feit dat ze alles veel individueler aanpakken ligt ons wel. Zo moeten we niet persé in groep reizen, kunnen we indien we dat wensen drie weken ter plaatse zijn en zelf voor de rechtbank verschijnen.
Enige "nadeel" .... het zou wel eens veel sneller kunnen gaan dan we dachten.

2006-03-21T10:50:00.000-08:00

TWIJFEL

Ondertussen hoorden we van onze buren heel positief nieuws over de adoptiedienst Fiac in Geel. Zij bemiddelen nog maar sinds kort in Ethiopië wat wel wat gevolgen heeft. Hun wachtlijsten zijn momenteel ultra kort. Zij werken met een transit huis waarin de kinderen verblijven tot ze door de adoptie ouders opgehaald worden. De kinderen verblijven dus minder lang in een weeshuis. Blijkbaar hebben zij ook veel hele jonge kindjes....
En er zijn nog wat praktische zaken die zij anders aanpakken dan Ray of Hope, het adoptiebureau waar we al eens kennis mee maakten. Zo reis je niet in groep en zijn ze niet echt gekant tegen vroeger vertrekken om het land te leren kennen.

Ik heb een voorlopige afspraak met Fiac aanstaande donderdag (23/03), maar ga proberen deze te verzetten naar maandag 27/03 zodat Johan ook mee kan.

2006-03-21T10:41:00.000-08:00

DATA

Op 16 maart opnieuw verlossende post. Het caw deelt ons mee dat we ons op volgende data moeten vrijhouden voor hun maatschappelijk onderzoek. Tussen 24 april en 22 mei worden we van onder tot boven onderzocht .... op zoek naar mogelijke afwijkingen ;-)
Op 3 mei komen ze zelfs bij ons thuis een gesprek afnemen. Ben benieuwd of ik alles tegen dan opgeruimd krijg....

2006-03-21T10:36:00.000-08:00

TUSSENVONNIS!!!!!

Op 3 maart 2006 zat ik ijverig te werken aan mijn steeds meer opstapelende schoolwerk. Het was krokusvakantie en het voordeel aan een vrouw als baas is dat zij het meer dan normaal vind dat er tijdens de schoolvakanties wat minder hard gewerkt wordt. Ik had dus twee dagen verlof genomen om thuis harder te werken dan op het werk ;-)
Dus was ik thuis toen de postbode aanbelde met twee aangetekende zendingen. Ons tussenvonnis!!! Hierin beveelt de jeugdrechter een maatschappelijk onderzoek om ons te screenen. Om na te gaan of we geen halve gare idioten zijn ..... (ahum). Ik belde onmiddellijk naar het caw (centrum voor algemeen welzijn) die verantwoordelijk zijn voor dat fameuse onderzoek. Helaas was het daar ook vakantieregime en kon ik niemand van de evaluatiedienst aan de lijn krijgen.

Op 6 maart opnieuw gebeld en men kon mij pro forma zeggen dat onze gesprekken waarschijnlijk eind april gaan beginnen

2006-03-21T10:33:00.000-08:00

LANG LEVE DE BUREN!

Terwijl we ongeduldig wachten op ons tussenvonnis leren we door een stom toeval onze buren kennen die zo'n 100m van ons wonen. Zij adopteerden reeds een chinees dochterje vorig jaar en zijn nu een nieuwe procedure begonnen voor een kindje uit Ethiopië. We spraken onlangs af om eens kennis te maken en toen we om 1u30 weer naar huis wandelden, konden we zeker spreken van een geslaagde kennismaking!
Zij staan in de procedure zo'n 3 weken voor op ons, dus wie weet stappen we ooit nog eens samen op een vliegtuig richting Ethiopië.

2006-03-19T14:09:00.000-08:00

EEN EERSTE KENNISMAKING MET EEN ADOPTIEBUREAU

Op 9 februari gingen we al eens kennismaken met Ray of Hope, een adoptiebureau dat werkt met Ethiopië, het land dat onze voorkeur heeft. Het was een interessante avond waar we met 4 koppels uit onze cursusgroep zaten. Veel nieuws kon men ons niet vertellen, dankzij google wisten we al hoe het allemaal in elkaar zat.

We waren echter niet 100% overtuigd dat dit het bureau voor ons was.

2006-03-19T14:04:00.000-08:00

OPROEP EN VOORBEREIDING!

Nadat we ons op 20 december op de rol hadden laten zetten was het wachten op het eerste aangetekend schrijven van een reeks waar we nu nog geen eind aan zagen. Rond midden januari kwam die eerste officiële brief. We werden opgeroepen om op 20 februari om 10u te verschijnen voor de jeugdrechter om ons voornemen tot interlandelijke adoptie nog eens te komen herhalen.

Tegelijk met de hele officiële brief kregen we ook post van Kind en Gezin (zij fungeren als de centrale adoptie autoriteit). Op hun vraag moesten we een hele vragenlijst invullen en ons levensverhaal schrijven. Beetje raar om vragen te beantwoorden die over je privé leven gaan, maar we zullen er maar aan beginnen wennen...

Op 20 februai mochten we dan voorkomen. Dit was echt niet meer dan een formaliteit. Even onze gegevens controleren en dat was het. Op naar de volgende aangetekende zending....

2006-03-19T14:00:00.000-08:00

KENNISMAKING MET DE JEUGDRECHTER

Tijdens de periode van de cursus hadden we tijd om de verschillende documenten samen te zoeken die we nodig hadden om ons aan te melden bij de griffie van de jeugdrechtbank. Vermits Marijke's geboorteakte van Etterbeek moest komen zijn we vrij snel met deze verzamelronde begonnen. Wat heb je zo allemaal nodig om een beetje als professionel over te komen bij de griffie?

- geboorteakte
- bewijs van nationaliteit en woonst
- huwelijksakte of bewijs dat je al minimum drie jaar samenwoont
- bewijs dat je een vormingscursus gevolgd hebt

Na de laatste les kregen we dan het enige papiertje dat we nog ontbraken, namelijk ons diplomaatje. De dag na de laatste cursusdag stonden we tijdens onze middagpauze aan de griffie van de jeugdrechtbank. Vijf minuten later en 52€ armer stonden we vanaf 20 december op de rol.

2006-03-19T06:32:00.000-08:00

CURSUS

Tijdens de maanden november en december van vorig jaar volgden we bij VCOK in Gent de informatiecursus voor interlandelijke adoptie. Wat moet je je hier bij voorstellen? Niet dat we daar leerden hoe we "ouders" moeten worden....helemaal niet.
Eigenlijk was het bij momenten wel interessant. Er wordt vooral ingegaan op wat het betekend voor een adoptiekind om op te groeien bij adoptieouders en wat de moeilijkheden zijn die we meer dan waarschijnlijk in meer of mindere mate zullen tegenkomen.

We zijn dus een aantal keer naar school geweest, samen met negen andere koppels waarvan we met een paar nog contact hebben